Havacılık, dışarıdan bakıldığında gökyüzünde süzülen devasa makinelerin estetik uyumu gibi görünse de, bu uyumun arkasında insan zihninin sınırlarını zorlayan olağanüstü bir biyolojik ve bilişsel dönüşüm yatar. Birçok pilotun serüveni, henüz beş yaşındayken gökyüzündeki beyaz bir uçak izine bakıp gelecekte bir askeri jet pilotu ya da göklerin hakimi bir yolcu uçağı kaptanı olma hayaliyle başlar. Ancak bu çocukluk hayaline ulaşmak; yıllar süren zorlu eğitimleri, büyük finansal

Modern sivil havacılık, kusursuz mühendislik hesaplamalarının, gelişmiş aerodinamik tasarımların ve karmaşık otomasyon sistemlerinin bir zaferi olarak kabul edilir. Ancak, bu milyonlarca dolarlık uçakların yönetimini gerçekleştiren pilotlar, biyolojik ve psikolojik altyapıları itibarıyla atalarından miras kalan evrimsel bir nörokimyasal donanıma sahiptir. Loretta Graziano Breuning'in "Habits of a Happy Brain" (Mutlu Beynin Alışkanlıkları) ve "I, Mammal" (Ben, Memeli) adlı ese

Modern bir yolcu uçağının kokpitine girdiğinizde ilk dikkat çeken şey ekranlar, sayısız tuş ve düğmelerdir. Sayılar, grafikler, göstergeler… Pilotlar bu bilgileri sürekli izler, yorumlar ve karar verir. Aslında uçuşun büyük bir kısmı “okuma, görme” ve “anlama” sürecidir. Peki ya uçuşu okumak yerine hissetmek mümkün olsaydı? Bu fikir, nörobilimci David Eagleman ’ın çalışmalarından doğan radikal bir yaklaşıma dayanıyor. Eagleman’ın temel iddiası basit ama oldukça sarsıcıdır: İ